طهارت را بر روايات دالّهء بر نجاست حاكم و وارد دانسته است ، چنانچه خواهد آمد . ثانياً : ايشان خود در انطباق آيه شريفه و إفادهء مراد بر معناى نجاست اصطلاحى تشكيك نموده و ظهور آن را بر معناى رجس و پليدى باطنى راجح مىدانند ، لولا قرائن و شواهدى كه بر نجاست ظاهرى اقامه نموده‌اند ، امّا هيچ اسمى از اين شواهد و قرائن كثيره به ميان نمىآورند و فقط عدم دخول آنانرا به مسجدالحرام دالّ بر ارادهء نجاست اصطلاحى شمرده‌اند ، درحاليكه اين قرينه خود شاهدى بر خلاف مدّعاى ايشانست ؛ زيرا اوّلًا نهى از ورود مشركين به مسجدالحرام بهيچوجه دلالت بر نجاست ظاهرى آنان نمىكند ، زيرا ممكن است به جهت احتفاظ بر حرمت بيت الله الحرام از ورود افراد و اشخاص غير مسلمان بواسطهء قذارت باطنى و كدورت نفسانى باشد نه بواسطهء نجاست ظاهرى ، چنانچه اين معنى اتّفاقاً لَدَى العقلِ السَّليمِ وَ الذّوقِ المَتين ارجح مىنمايد و هتك احترام بيت الله نه بواسطهء ورود عين نجس بلكه بواسطهء ورود كدورت و قذارت باطنى تحقّق پيدا مىكند . مگر ما حكم به حرمت ورود جنب و حائض و نَفْساء به بيت الله الحرام و مسجد النّبىّ صلّى الله عليه و آله و سلّم نمىكنيم ، با اينكه قطعاً نجاست ظاهرى در غالب قريب به كلّ منتفى است ؟ ثالثاً : ورود عين نجس به مسجد به عنوان كلّى و يا مسجدالحرام در صورتى كه عرفاً منافى با حرمت بيت و رعايت شؤون آن نباشد چه اشكالى دارد ؟ و هيچ دليل شرعى بر اين مسأله غير از فهم متعارف عرفى و حكم و قضاوت او در اين مورد موجود